تمام وجود از گناه ببرد و تا پايان عمر پيرامون گناهى نگردد . 3 - نصح از نصاحت به معناى خياطت است ، كه در زمينهء توبه مىشود توبهء رفوكننده ، يعنى توبه‌اى كه به وسيلهء آن هر چه از پردهء ايمان و ديانت پاره شده دوخته شود ، و توبه كننده را با اولياى حق و دوستان محبوب و عاشقان معبود پيوند دهد . علّامهء مجلسى رحمه الله سپس مىفرمايد : يكى از اكابر فرموده است : در جلا دادن آينه ، تنها قطع نفس و دود سياه بس نيست ، بلكه بايد آن را صيقل داد تا آنچه سياهى بر جرمش نشسته پاك گردد ، و دل هم به مانند آينه است به مجرد ترك گناه پاك نمىشود ، بلكه جِرمِ گناهان گذشته را هم كه بر آن نشسته بايد پاك كرد ، و به نور طاعتش روشن ساخت ، زيرا چنان كه از هر گناهى كه كرده ، تاريكى و تيرگى بر دل مىرسد ، همچنين در هر عبادتى روشنايى و درخشندگى به دل مىرسد ، بنابراين بايد تاريكى هر گناهى را كه به دل رسيده به نور عبادتى كه ضدّ آن است پاك كرد . شخص توبه كننده بايد گناهان خود را مفصّلًا در نظر گيرد ، و در برابر هر شرى كه از او سر زده خيرى كه در برابر آن است به همان مقدار به جا آورد ، مثلًا در برابر گناه گوش دادن به غنا و آلات لهو ، استماع قرآن و حديث و موعظه و مسائل دينى كند ، و در برابر مسّ خطّ قرآن مجيد بدون طهارت سعى در اكرام آن و تلاوتش نمايد و در برابر مكث در حال جنابت در مساجد ، اعتكاف كند . و در برابر نظر كردن به حرام سعى در نظر كردن به چيزهائى كه نگريستن به آنها عبادت است نمايد ، مانند نظر كردن به خط قرآن مجيد و نظر به والدين از روى شفقت ، و نظر به صلحا از سلسلهء جليلهء سادات و نظر به عترت و مانند اينها . و در حقوق مردم ، پس از توبه زياد از مال خود صدقه بدهد ، و اگر غيبت كرده پس از توبه مدح و ثناى آن مؤمن را زياد بگويد ، و صفات نيكش را آشكار سازد ، و